Glasrikets Älgpark AB
We gingen op weg naar het elandenpark bij Nybro.
Onderweg zaten we op een gegeven moment achter een oudere wegdeelnemer die constant met het linkerwiel over de middenstreep reed en soms zelfs met beide wielen en als er dan een tegenligger kwam reed hij zowat de rechter berm in en de snelheid was ook zeer laag, maar door de bochtige wegen konden we er niet veilig langs dus bleven we er maar achter rijden.
Gelukkig duurde het niet al te lang, typisch zo’n geval van gaat toch altijd goed totdat het een keer gigantisch fout gaat.
Bij het park aangekomen kon je er een rijtoer boeken of er voor kiezen zelf door het park te rijden, wij kozijn uiteraard om zelf te rijden want dan kan je langer stil staan om te fotograferen.
Het park is niet al te groot, maar desondanks moet je toch goed kijken waar de elanden staan/liggen etc.
Je krijgt een kaart mee met daar op de route die je moet rijden en toch kregen sommige het voor elkaar om toch fout te rijden.
We zagen diverse elanden, zowel mannetjes met grote geweien en een vrouwtje met 2 kalven.
Door hun lange poten kunnen ze makkelijk in diepe poelen staan en over grote obstakels heen stappen voor de kalfjes zijn die lange poten nog wel wennen wat weer voor ons een leuk beeld gaf.
Na de rondrit hebben we daar ook geluncht, een elanden burger en elanden pizza, smaakt uitstekend en was voor deze speciale locatie heel betaalbaar.
We hadden nog een pannenlap nodig, dus nu hebben we er één met elanden er op.
Kalmar
Hierna reden we door naar Kalmar om daar het slot te bezoeken.
Er was een lift ingebouwd zodat we naar de 2e etage konden en van daaruit alle kamers konden bezoeken.
Bij sommige overgangen tussen de kamers was er een dorpel, soms van een paar centimeter, maar sommige waren 20 cm hoog, dan moest Nicole uit de rolstoel zelf de drempel oversteken en dan kon Peter de rolstoel over de hoge drempel heen tillen en zo gingen we van kamer naar kamer.
Sommige kamers waren mooi ingericht naar de oorspronkelijke tijd, in andere hingen alleen wat schilderijen en was er op de muur getekend wat er ongeveer zou hebben gezeten.
De toegang was trouwens heer schappelijk, voor Nicole was het halve prijs en voor Peter was het gratis omdat hij begeleider was.
Er werd ook trouwens menigmaal aangeboden om te helpen door zowel de staf als door andere bezoekers.
Na het kasteel zijn we nog door het park voor het kasteel gelopen.
Bij de camper terug gekomen zagen we dat een andere camper vlak achter ons stond geparkeerd (ook met een invalide kaart) en dat voor ons een Pool zijn auto had neergezet.
Aangezien er allen maar een kleine camera aan de achterzijde zit en er geen parkeersensoren in de camper zitten moesten we de hulp van een voorbijganger inschakelen om hier tussen uit te komen.
We vertrokken toen naar onze eindbestemming op het eiland Öland, hiervoor moesten we de brug over die zoals we gezien hadden in één van de kasteelkamers in 1972 gebouwd is en dus dit jaar 50 jaar oud is.
Er stond duidelijk aangegeven dat alleen personen auto’s op de linkerbaan mochten rijden want er was geen midden afscheiding en toch werden we regelmatig ingehaald door busjes en campers, dit kwam ook omdat voor ons iemand op een motor reed die niet harder dan 60 km/h ging terwijl de maximale snelheid 80 km/h was.
Op de camping aangekomen wilde we met z’n tweeën naar de receptie en aangezien we daarvoor de rolstoel nodig hebben duurt dit even.
Achter was ondertussen een Duitse camper aangekomen en in plaats van netjes te wachten schoot de dame gelijk naar binnen opzoek naar een plek aan het water.
De receptionist had die echter niet meer en bood er een paar alternatieven aan, die ze met haar man ging bekijken.
Daarna hielp hij ons en bood ons de plek aan voor invalide, aan het water, hij zij dat hij die niet aan de Duitse wilde geven, maar voor ons bewaarde:-)
