Vandaag ging de reis naar Saarburg en aangezien we toch door Trier kwamen maar eerst getankt.
Al die haarspeldbochten en steile heuvels vreten toch aardig wat brandstof, gelukkig is de brandstof in Duitsland nu wat goedkoper.
Na nog een halfuurtje door rijden langs de Moezel en door de bossen kwamen we uit in Saarburg.
De parkeerplek die we eerst voor ogen hadden was nu heel druk en dus besloten we een klein stukje door te rijden en vonden een heel mooi rustig plekje aan de andere kant van de brug.
Het is niet alleen een parkeerplaats vinden maar ook nog de rolstoel uit de bus laden en dan heb je ongeveer 3 meter extra nodig en dat doe je liever niet als het verkeer achter je door raast.
Omdat we nu aan de andere kant van de Moezel stonden, konden we ook gelijk de kerk en burcht vanaf deze zijde fotograferen.
Nadat we de brug over gestoken waren gingen we gelijk naar beneden langs de Moezel en gingen via deze zijde het stadje binnen.
De weg vanaf de Moezel naar het centrum was wel vrij steil maar de rolstoel heeft Nicole toch veilig boven gebracht al ging het soms erg langzaam.
Saarburg zelf hadden we al een keer eerder gezien dus we konden niet veel nieuwe dingen bekijken, alleen de vorige keer hadden we niet deze rolstoel en nu konden we dus wat andere straatjes bekijken dan vorige keer.
Na de korte tocht besloten we maar te gaan eten en kwamen we uit bij een Italiaans restaurant.
Het was ook lekker weer geworden dus konden we ook lekker buiten zitten.
De pizza en flamkuchen waren heerlijk.
Hierna hadden we nog wat tijd over want we wilden de roofvogel show bezoeken.
We gingen naar de St. Laurentiuskerk, dit was een vrij eenvoudige kerk waarbij het opviel dat een gedeelte nog met gewelven gebouwd was maar een gedeelte ook een vlak plafond had, dit gedeelte was in de 2e wereldoorlog verwoest en daarna in nieuwere stijl opgebouwd.
Roofvogelshow
Nu was het tijd om naar de roofvogelshow te gaan, de plek hiervoor ligt een paar minuten buiten Saarburg.
Toen we aankwamen stelden we de vraag of deze show ook voor mensen in een rolstoel toegankelijk was.
Hierop werd duidelijk nee gezegd, maar toen de verder behulpzame dame zag wat de rolstoel van Nicole allemaal kon had ze toch iets meer vertrouwen er in.
Het pad was inderdaad zeer steil maar de rolstoel kreeg het toch voor elkaar om de het pad dat zigzagde langs de berg op te klimmen.
Volgens de website van 2kerr zou de maximale hellingshoek 10° zijn, ik denk dat we deze ruim gehaald hebben.
Boven op de berg aangekomen was het nog zeer rustig, we waren nog een halfuur te vroeg.
Er waren bankjes op verschillende niveaus en omdat deze gemetseld waren met houten planken er op zaten er ook veel muurhagedissen die lekker van de zon genoten.
Vlak voordat het 3 uur was kwamen er steeds meer mensen waaronder ook een hoop Nederlanders.
We stelden ons tactisch op, Nicole aan de bovenzijde in de ene hoek, ik aan de onderzijde in de andere hoek, zo hebben we allebei wel een kans om goede foto’s te maken want dat blijft lastig met snel vliegende vogels.
We hebben heel wat foto’s geschoten, als we terug zijn gaan we wel kijken welke allemaal gelukt zijn.
De show was goed opgebouwd en we konden verschillende roofvogels in actie zien en er werd ook duidelijk verteld wat de verschillen waren en waarom vogels op de verschillende manieren vlogen of zelfs alleen maar liepen.
Na de show konden we via een andere route weer naar beneden, deze is normaal niet toegankelijk maar wij mochten er toch gebruik van maken en nar het eerste steile stukje was het een veel makkelijker weg naar beneden, waar ik de rolstoel weer kon ontdoen van de vele kilo’s modder die tussen de banden zaten.
