Zondag 13 maart 2022: Eupen (Belgie) – Monschau (Duitsland)

Vandaag wilden we het Duits sprekende gebied van België bezoeken, we waren er vorig jaar al eens doorheen gereden, maar toen regende het te veel dus waren we er niet gestopt.
Het was lekker rustig op de weg dus konden we snel doorrijden en omdat de route via Duitsland ging konden we ook weer een stukje lekker doorrijden.
In Eupen aangekomen konden we al snel onze auto kwijt er waren met regelmaat gehandicapten parkeerplaatsen.

Het centrum van de stad was niet zo heel groot en er stonden maar een paar oude mooie gebouwen.
Op de markt was er een gratis zelfreinigend openbaar toilet die ook voor rolstoel gebruikers geschikt was, helaas was wel het wc-papier op.

Na door nog wat straatjes gerold en gelopen te hebben besloten we maar verder te reizen want de terrasjes stelden hier ook niet veel voor.

Op de kaart zagen we dat Monschau een stukje verder op lag, we wisten verder niets van het stadje, maar de wegen daar kronkelden lekker dus besloten we daar heen te gaan.
Het was ongeveer een halfuurtje rijden door een mooie streek met veel bossen.

Aangekomen zagen we dat het oude stadje aan de kronkelende rivier de Roer lag in het dal dat door de rivier uitgeslepen was.
Aan het begin van het dorp konden we onze auto kwijt bij een van de vele parkeerplaatsen, want het dorp zelf mag je met e auto niet in.
Bij een stalletje hebben we bradworst mit pomes gegeten want het was lunchtijd geworden.
Monscha heeft een leuk oud centrum met veel oude gebouwen en een paar kerkjes en vele terrasjes en een hoop winkeltjes, helaas voor Nicole moet je bij de meeste winkels via een trap of enkele treden naar binnen.
Aan het einde van het dorp waren de openbare toiletten, alleen jammer dat het Miva toilet afgesloten was en niemand wist wie de sleutel had.
De toiletten waren wel schoon.
De straten en terrassen waren nu al redelijk druk dus in het hoogseizoen kan je hier waarschijnlijk over de koppen lopen.

Er hing ook nog een plakkaat van de kerstmarkt wat er wel heel leuk uit zag in de sneeuw.
Omdat het maar een klein dorpje langs de rivier is moesten we dezelfde weg terug als we gekomen waren.
We kwamen toen wel langs een cafeetje waar ze ook lokale chocolade en koekjes verkochten, zogenaamde printen volgens het Akener recept, en aangezien ze geen treetjes hadden kon Nicole ook naar binnen en hebben we wat chocolade gekocht.
Het was ondertussen al laat geworden en we moesten nog bijna 2 uur terug rijden dus gingen we maar weer op huis aan.

Na een tank beurt konden we weer lekker terug tuffen en het viel op dat de spitsstrook op de A2 weer open was, dit was net als de vorige keer.