Zaterdag 11 september 2021: Maastricht & Sint pieterberg

Vandaag stond dan eindelijk Maastricht op de planning, doordat de navigatie in de auto iets verouderd is en er een hele boel wegen in Maastricht zijn aangepast duurde het even voordat we op de juiste bestemming aankwamen. We waren op zoek naar mindervalide parkeerplaatsen, maar konden die niet vinden dus hebben, maar weer geparkeerd bij het o.l.v. parking.
Van hieruit gingen we de stad weer in, Nicole heeft door haar combi van rolstoel en camera platform de nodige bekijk.

Na wat straatjes en steegjes doorgelopen te zijn kwamen we bij het VVV uit, aangezien ze daar nog steeds alleen treetjes hebben om binnen te komen ging ik alleen naar binnen, daar werd ik te woord gestaan door een jonge man die mij in slecht Nederlands probeerde te helpen, na vijf minuten ben ik maar weer doorgelopen want we begrepen elkaar niet.
Onze tocht leidde naar het Vrijthof waar we dan onze eerste vlaai kon benuttigen, alleen op de vraag of er ook een toilet voor mindervalide was moest de uitbater een antwoord schuldig blijven.
Er zou een toilet zijn in de parking onder heet Vrijthof maar daar kom je alleen in als je een kaartje hebt dus dat schoot niet op.

Na op het Vrijthof nog de nodige foto’s geschoten te hebben gingen we door naar het o.l.v. plein die zoals gewoonlijk weer stampvol zat.
We konden wel de Basiliek van Onze Lieve Vrouwe in waar we na het aansteken van twee kaarsjes voor Nicole’s ouders de Basiliek zelf in konden, het is er nog steeds erg donker maar daardoor kwamen het glas-in-loodramen wel goed uit.
Aan de achterzijde was er een deur richting de tentoonstelling van de schatkamer en de binnentuin.
Een vriendelijke meneer vertelde over de geschiedenis van de Basiliek en we konden in de binnentuin de restauratie zien waarmee ze bezig waren en ook nog de fundatie van een Romeinse toren die ze bij opgravingen waren tegen gekomen.

De tentoonstelling was helaas een paar keer trapjes op dus moest Nicole achter blijven.
Er stonden een heleboel relikwieën, beelden en ander zaken die mij als niet Katholiek ook niet zijde, er stond ook geen uitleg bij maar alleen nummers.

Na ons bezoek aan de stad gingen we door richting de grotten, de Noord grot zou ook voor rolstoelen toegankelijk moeten zijn, voor de zekerheid eerst, maar na gevraagd en het zou moeten kloppen.
Om twee uur konden we onze gids volgen die ons meenam naar de voor anderen afgesloten toegang.

In de grotten zelf was de rolstoel een wisselend succes, de meeste gangen waren goed te doen, maar op sommige stukjes helde de gangen naar boven en benden en van links naar rechts en aangezien alle vloeren van natte Mergel zijn heb je af en toe weinig grip met de bandjes, ik was ook blij dat ik de rolstoel niet met de hand hoefde te duwen.
De gids legde alles goed uit en gaf ook duidelijk antwoord op de vragen die door de groep (6 personen inclusief ons) werden gesteld.

Na een uurtje stonden we weer buiten en vonden we dat het wel tijd was voor een stevige lunch, het werd Fish-and-chips.
Nieuw-Zeeland is echt een Fish-and-chips land en daar is het toch een iets eenvoudiger versie dan bij ons, maar het smaakte wel goed.
Na de uitgebreide lunch gingen we nog even bij de ondertussen ENCI kijken, deze cementfabriek heeft heel wat van de St Pietersberg afgegraven, maar lag er nu stil en verlaten bij.
Een uitzicht punt waar we nog heen wilde was helaas afgesloten, waarschijnlijk voor een besloten feest. Een andere keer dan maar weer.

Terug richting het hotel eerst nog even langs de lokale super waar we iemand van de mindervalide parkeerplek moesten jagen en toen we klaar waren met shoppen stond er een ander klein autootje op korte afstand achter de onze zodat de rolstoel bijna niet in de auto kregen, volgende auto wordt een aftrap bak met dikke bumpers.