Zondag 8 januari 2017: Paihia – Waipapakauri, via Cape Reinga

Cape Reinga is het noordelijkste bereikbare puntje van Nieuw-Zeeland omdat daar een weg naar toe gaat, officieel ligt het noordelijkste punt namelijk op de nabijgelegen North Cape: Surville Cliffs.
Vanochtend waren we om tijd vertrokken vanuit Pahia om naar Cape Reinga te rijden, volgens onze navigatie zouden we hier 2 uur en 50 minuten overdoen. De route was af en toe heel erg mooi, maar ook soms een beetje saai. We waren blij dat we de parkeerplaats opreden. Het was al vrij druk op de parkeerplaats en de toeringbussen moesten toen nog komen.
Het pad naar de vuurtoren is goed te lopen en deze is zelfs rolstoelvriendelijk. Alleen gaat hij op en neer. Vlak bij de vuurtoren staat op een rots een beroemde boom erop namelijk een 800 jaar oude Pohutukawa boom, volgens de Maori legende reizen de geesten naar deze boom toe om vervolgens via de wortels af te dalen naar de onderwereld om terug te kunnen keren naar hun oorspronkelijk thuisland Hawaki. Vanaf de boom gaan ze richting de Drie koningen eiland waar ze zich nog een keer omdraaien voor een laatste blik naar het land om verder te gaan reizen.
Bij Cape Reinga kun je goed zien dat er twee zeeën hier bij elkaar komen namelijk de Tasman Zee en de Stille Oceaan. Abel Tasman ontdekte in 1642 een andere landtong deze ligt ten westen van Cape Reinga. Abel Tasman noemde deze cape Maria van Diemen. Abel Tasman dacht namelijk dat hij een nieuw stuk land had ontdekt die hij "Staten Landt” noemde.

We begonnen weer aan de terugweg dit was jammer genoeg dezelfde weg die we op heen weg hadden gereden. Maar we besloten een tussenstop te gaan maken bij de zandduinen. Hiervoor maakte we een tussenstop bij Te Paki Sand Dunes. We hadden mazzel er was net een bus met backpackers aan gekomen die allemaal met een surfboard de duin op klommen om vervolgens met de surfboard weer naar beneden te surfen.
Wij dachten dat de Ninety Miles Beach hier in de buurt lag dus gingen we kijken of hier konden komen. We zagen wel verschillende auto’s die kant op rijden, officieel hadden wij het ook gemogen met onze auto maar Peter vond dit toch een beetje te riskant dus deden we dit niet. We hadden al een eindje gelopen maar we zagen alleen nog maar duinen dus besloten we terug te gaan. Onze camping lag aan het strand we gaan het vanaf daar wel proberen.
Eenmaal aangekomen op onze camping lag deze inderdaad aan het strand dus zijn we vanaf hier het strand op gegaan. Nicole kon het weer niet laten en moest even de zee in gaan.