Woensdag 12 augustus 2015: Fraser Island Excurisie

Vandaag werden we om 7.05 opgehaald bij de camping om naar Fraser Island te gaan.
Toen we bij de afgesproken plek kwamen stond de bus al te wachten en konden we gelijk in stappen, we kregen een formulier waar we op aan konden geven wat we die middag voor lunch wilde hebben.
We moesten onderweg wel nog de nodige passagiers ophalen en voor ons gevoel stopten we soms om de 50 meter.
De ferry plaats was aan de andere zijde van Hervey Bay, het was vrij druk op de ferry, maar gelukkig konden we een plaatsje binnen in de kajuit vinden, want het was buiten nog flink koud.

Bij de aanlegsteiger van Fraser Eiland stond voor ons een kleine 4Wheeldrive busje klaar, we waren in totaal maar met 18 personen. Fraser Eiland is eigenlijk niet anders dan een zandplaat waar toch nog bomen kunnen groeien en waar zelfs kauri bomen voorkomen en er zijn tal van meertjes. Op dit eiland leven dingo’s die je absoluut niet mag voeren hierop staat een boete van $500,00. Op het eiland mag je alleen met een 4Wheeldrive rijden. De 75 Mile Beach is de belangrijkste snelweg op dit eiland en deze wordt gedeeld met kleine vliegtuigjes die het als start- en landingsbaan gebruiken. In de zee mag je vanwege de haaien en een gevaarlijke onderstroming niet zwemmen.
De eerste stop die we maakte was bij Lake McKenzie, na ongeveer drie kwartier door elkaar geschud te zijn geworden in de bus kwamen we hier gelukkig aan. De bus rijdt de hele tijd over een zandweg en de hoeveel zand is niet overal even dik en er zijn heuvels, vandaag waren we blij dat we een autogordel om hadden tijdens de rit op het eiland. Jammer genoeg waren wij niet de enigste bus die stopte bij Lake McKenzie, er was een groep voornamelijk jongeren die geen probleem hadden met de temperatuur van het water. We hadden jammer genoeg maar 45 minuten de tijd gekregen om het meer te verkennen. Het was een mooi meer met ook hier weer een mooi wit zacht strand. We hadden een dag van te voren het advies gekregen om je huid een paar keer in te smeren met het zand want dan kreeg je een zachte huid, dit klopte aardig

Vroeger werd dit eiland gebruikt voor de houtindustrie, op Central Station waren hiervan nog de oude resten zichtbaar. In 1992 kreeg het  eiland de Unesco status dit leverde de regering meer op dan de houtindustrie die hier vroeger was. Bij het Central Station kregen we een kleine rondleiding door de Rainforest, er was een boardwalk gemaakt langs een kreek waar je heel goed moest kijken of je water zag zo helder was het water. Hierna gingen naar Eurong aan de oostzijde van het eiland voor de lunch, dit was een goede verzorgde maaltijd met bier of wijn naar keuze. Na de lunch gingen we het strand op de 75 Mile Beach, we werden nu tenminste niet meer door elkaar geschud en hier mocht je zelfs 80km per uur rijden. Onze eerste stop was bij het Maheno Shipwreck dit is een oud passagiersschip dat in 1955 op het strand is aangespoeld. Er waren op dat moment maar 7 bemanningsleden aan boord ze hebben het allemaal overleefd

Onze eerste stop was bij het Maheno Shipwreck dit is een oud passagiersschip dat in 1955 op het strand is aangespoeld. Er waren op dat moment maar 7 bemanningsleden aan boord ze hebben het allemaal overleefd. Bij de The Pinnacles stopte de bus weer dit zijn kliffen die bestaan uit verschillende laagjes gekleurd zand.  We zagen hier ook het vliegtuig op het strand landen. Ze vroege $75,00 voor 15 minuten vliegen over het eiland, dat vonden wij en de rest van de bus aan de dure kant. Een van de piloten kwam nog even in de bus om ons over te halen maar niemand ging een stukje vliegen. Eli Creek kan je beter overslaan, dit is een kreekje dat in zee eindigt, dit vinden de pubers er leuk, er wordt muziek gedraaid en flink gedronken

Een stukje verderop stond een politiewagen de jongelui op te wachten, ze controleren op alcohol gebruik en je mag maar 40 kilometer per uur over het strand rijden op dat stuk, ik ben benieuwd hoeveel er een bekeuring hebben gekregen. De ferry voor de terugweg zou om 17.00 uur vertrekken na de middag begon het flink te waaien en werd de lucht een stuk bewolkter daardoor koelde het al flink af. We waren blij dat we binnen in de ferry zaten. Onze gids Hayden bracht ook iedereen terug naar zijn accommodatie aangezien wij als eerste waren opgehaald waren wij ook de laatste die thuis werden gebracht. ’s Avonds begon het inderdaad te onweren met een regenbuitje